Portal Medycyna Grabieniec, Łódź, Grabieniec 13
Twoja wyszukiwarka

Jesteś 8930187
odwiedzającym

piątek 1 sierpnia 2014

PORADNIK MEDYCZNY > Choroby zakaźne

Brodawki wirusowe

Jedną z bardzo częstych dolegliwości skórnych są brodawki popularnie nazywane kurzajkami. Wywoływane są zakażeniem wirusowym brodawczaka ludzkiego tzw. wirusem papilloma i mogą występować w postaci brodawek zwyczajnych, brodawek płaskich i brodawek stóp, a także kłykcin kończystych. Najczęściej występują brodawki zwyczajne, rzadziej brodawki płaskie, a najrzadziej kłykciny kończyste.
     Brodawki zwyczajne są to niebolesne grudki o zrogowaciałej, nierównej powierzchni, które nie swędzą. Najczęściej występują na rękach pojedynczo lub po kilka. Często pojawiają się w okolicy wału paznokciowego lub pod płytką paznokciową. U pacjentów leczonych lekami immunosupresyjnymi czyli takimi, które sztucznie hamują odpowiedź immunologiczną, mogą osiągać duże rozmiary. Na skórze twarzy, zwłaszcza wokół ust, są białe i uszypułowane. Niekiedy ustępują samoistnie, częściej jednak wymagają leczenia.
     Brodawki stóp występują w dwóch postaciach. Mogą to być pojedyncze, bolesne zgrubienia naskórka, które są często mylone z odciskami. Ta postać występuje głównie u młodzieży. Do zakażenia dochodzi na pływalniach. Często znikają samoistnie.
     Drugi rodzaj brodawek stóp rozwija się bardziej powierzchownie, ale występuje gromadnie i samoistnie nie ustępuje.
     Brodawki płaskie są małymi, płaskimi grudkami, często lekko przebarwionymi. Występują przede wszystkim u dzieci na grzbietach rąk i dolnej części twarzy oraz u osób z obniżona odpornością. Ustępują samoistnie.
     Kłykciny kończyste - występują u dzieci w okolicy odbytu, często w związku z robaczycą, czasem mogą być wynikiem nadużyć seksualnych. U młodzieży i dorosłych, którzy podjęli współżycie seksualne, mogą pojawiać się na zewnętrznych narządach płciowych. Jeśli dochodziło do analnych kontaktów seksualnych, to kłykciny kończyste mogą objąć okolicę odbytu. Kłykciny przybierają kształt kalafiorowaty alko płaski. Samoistnie nie ustępują.
     Leczenie brodawek polega na wymrażaniu ich ciekłym azotem lub podtlenkiem azotu, elektrokoagulacji lub odparowaniu laserem dwutlenku węgla. Najczęściej stosowaną metodą jest wspomniane wymrażanie przy użyciu metalowej sondy lub aplikatora w sprayu, ewentualnie używa się tamponu waty zanurzonego ciekłym azocie. Każda z tych technik jest skuteczna, jeśli brodawka zostanie dobrze przygotowana do zabiegu. W tym celu trzeba przed zabiegiem usunąć lub dobrze nawodnić warstwę rogową, która jest izolatorem termicznym i utrudnia przenikanie niskiej temperatury w głąb tkanek.
     Brodawki można również wyłyżeczkować, wyciąć skalpelem lub potraktować elektrochirurgicznie w znieczuleniu miejscowym. Laserem usuwa się brodawki okołopaznokciowe oraz kłykciny kończyste ze względu na mniejsze krwawienie po zabiegu.
     Tradycyjną zachowawczą metodą usuwania brodawek jest przyżeganie ich tzw. lapisem czyli azotanem srebra. Preparat ten ma kształt pręcika, którym dotyka się powierzchnię brodawki 2-3 razy dziennie. Po zastosowaniu azotanu srebra skóra może ulegać czasowemu ściemnieniu na skutek odkładania się srebra. Lapis można stosować na brodawki płaskie, brodawki zwykle i kłykciny kończyste.
     Można również usuwać brodawki za pomocą smarowania ich środkami keratolitycznymi i cytostatycznymi. Leczenie to trwa jednak dłużej, około 6-8 tygodni. Środki keratolityczne to kwas salicylowy i kwas mlekowy. Ich działanie polega na zmiękczaniu i rozpuszczaniu rogowej substancji brodawek. Środkiem cytostatycznym stosowanym miejscowo jest fluorouracyl. Działa on hamująco na patologicznie wzmożony wzrost komórek brodawki. Należy zawsze uważać, aby preparat przeciwko brodawkom nie stykał się ze zdrową skórą otaczającą brodawkę, ponieważ może wywołać jej podrażnienie, pieczenie, nadżerki, a czasem przemijające przebarwienie. Na skórę smarowaną tym preparatem nie należy wcześniej nakładać żadnych kosmetyków. Poza tym nie wolno preparatów przeciwko brodawkom stosować na skórę w okolicy oczu, nosa i warg oraz na błony śluzowe.

lek. med. Ewa Pakuła - "Bez Recepty" - luty 2003